Ο μύθος του Ροδιού της Ερμιόνης

 

Τα γλυκά και κόκκινα σαν αίμα ρόδια Ερμιόνης φέρουν μέσα τους τον μύθο και την ιστορία του τόπου μας.   

Σύμφωνα με τον μύθο, στην Ερμιόνη έγινε η αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, το θεό του Κάτω

Κόσμου.

 

Ο Πλούτωνας το έδωσε στην Περσεφόνη για να τη «δέσει» με τον Άδη.

Λένε πως τη στιγμή που η νέα έκοβε ένα υάκινθο άνοιξε η γη, πετάχτηκε ο Άδης και παρέσυρε τη μνηστή

του στον Κάτω Κόσμο!

 

Τη στιγμή που χανόταν στην άβυσσο, η Περσεφόνη έβαλε μια φωνή. Η Δήμητρα την άκουσε και η αγωνία

έσφιξε την καρδιά της.

Τρέχει, αλλά δε βρίσκει την Περσε­φόνη!

 

Στο φαράγγι του Καταφυκιού άνοιξαν τρύπες στους βράχους,  

που οδηγούσαν κατευθείαν στον Κάτω Κόσμο.

 

Οι κάτοικοι της Ερμιόνης, αποκάλυψαν στη θεά Δήμητρα τον ένοχο. Κατόπιν όλων αυτών, ο Δίας διέταξε

τον Άδη να δώ­σει πίσω την Περσεφόνη, αλλά αυτό όμως ήταν αδύ­νατο διότι η Περσεφόνη είχε σπάσει τη

νηστεία της και είχε φάει ένα σπυρί ροδιού στη διάρκεια της παραμονής της στον Κάτω Κόσμο, πράγμα που

τη δέσμευε για πάντα!


Χρειάστηκε λοιπόν να καταλήξουν σε ένα συμβιβασμό: η Δήμητρα θα ξα­νάπαιρνε τη θέση της στον Όλυμπο

και η Περ­σεφόνη θα μοίραζε

τη χρονιά ανάμεσα στον Κάτω Κόσμο και τη μητέρα της!


Κάθε άνοιξη λοιπόν η Περσεφόνη φεύγει από την υπόγεια διαμονή της και ανεβαίνει στον ουρανό με τα

πρώτα φυτά που φυτρώνουν στα αυλάκια των χωραφιών, για να χαθεί πάλι κοντά στις σκιές την εποχή

της συγκομιδής. Αλλά όσο καιρό εί­ναι μακριά από τη Δήμητρα, το χώμα μένει άγο­νο και είναι η μελαγχολική εποχή του χειμώνα!